Spiderwoman

Het is tijd voor een heroisch verhaal, vind ik. In deze moeilijke zware tijden heeft het volk niet genoeg aan brood en spelen alleen, maar dient het ook gevoed te worden met verhalen over heldendaden, die de geest verrijken met een trotse brillantinelaag. Bij deze dus.
In Ubud werden wij 10 jaar geleden al eens verrast door een bezoekje van een zeer grote zwarte spin. Hoe meer zielen hoe meer vreugd dachten wij en onmiddellijk haalden wij met knikkende knieen de hotelbaas erbij, die gewapend met een stoffer en blik rustig aan kwam sloffen.
Nadat hij een blik wierp op de spin, liep het water in zijn mond en zei hij: "Aha, die is niet giftig. Die ga ik zo lekker in de pan gooien en opeten!"
Tien maal kokhalzen later durfden wij eindelijk weer in bed te stappen.
En nu herhaalde de geschiedenis zich. Op een avond stapten wij de badkamer in en daar werden wij welkom geheten door Willem, een werkelijk enorme monsterspin, die rustig aan het plafond zat te hangen en te niksen. "Hallo", zei hij en hij bewoog even met alle 8 poten tegelijk om er even goed de schrik bij ons in te houden. Mijn hart sloeg 30 keer over, want ik ben een reuzenkei met spinnen van gewone Nederlandse afmeting, maar spinnen waarbij je de afzonderlijke delen in optima forma op je netvlies gedouwd krijgt, compleet met zichtbare haren op poten aan toe......GRIEZEL IN DE GLORIA!!!!!!!!!!!!
We werden allebei zo bleek als de nasi putih bij het avondeten en wisten even niet wat we moesten doen. Ien, die normaal bij een klein kruisspinnetje thuis al walgt: "Er loopt een heeeel groot beest in de kamer", trad nu, tot mijn grote verbazing mag ik wel zeggen, bijzonder kordaat op. Zij pakte een handdoek en graaide met de moed van een moeder die doodsbang is dat een eventueel giftige spin haar kind doodbijt, de spin van het plafond en nadat ze hem enigszins geplet had, wierp ze het monster naar buiten. Ik mompelde nog wat na over als je 1 zo'n spin ziet, is er vaak een 2e dichtbij en dat was het.
Maar dat was nog niet alles....
Enige tijd later, nadat de rust was weergekeerd en ik met een paar slokjes brem het trillen van mijn ledematen enigszins onder controle had gebracht, riep de wc mij dmv mijn blaas. Ien was me net voor en toen zij de badkamer verliet en ik deze net binnen wilde treden, zag ik al aan haar bleke gezicht, dat er iets mis was. Zij zei echter niets en ik dacht dus dat ik het me verbeeldde.
AAAAARGHHH!!!!!! Midden op de muur aan de kant van de badkuip weer zo'n kruising tussen Alien 2 en arachnophobia WALG WALG!!!!!
Ik sprong in doodsangst net zover als Bob Beamon (historische 8.90 m. in Mexico 1968 OS) de badkamer uit en riep resoluut: "Met zo'n monster in het huisje, ga ik hier niet slapen. No way!"
Ik stapte vastberaden naar de receptie in de verwachting er een gedienstige jongeman aan te treffen, die onmiddellijk de spin vanuit onze kamer zijn koekepan in zou transporteren en end of story. Maar neen. Nobody in da house. Nergens niet. Zelfs niet in de bezemkast, onder de duikplank van het zwembad, in de goudvissenkom....helemaal niemand.
Niet wetend wat nu in godsnaam te doen, liep ik terug naar het huisje, waar Ien mij in de tuin opving met de geruststellende woorden: "Ach, de spin is er toch niet meer, dus laat maar."
WAAAAT????!!!! De spin is er toch niet meer? Waar is hij dan? In mijn nachtkastje, de douchekop, zodat hij morgenochtend als ik de kraan openzet op mn kop springt, in mijn kussensloop??? WAAR?! WAAR IS HIJ???!!!
Ik sloop de badkamer in en keek spiedend in het rond. Niet als een stoere zeeverkenner, maar als een trillerig muisje, dat zeker weet, dat er een enge vette kat in de buurt zit.
En daar zat hij. Aan het hoofdeind van de badkuip achter mijn toilettas. Het was een walgelijk gezicht. Ik zag een paar poten gekromd om de bovenkant van de tas en zijn kop was gericht naar mij. Hij zat gewoon naar me te loeren. Dit is het engste beeld van een spin, dat ik ooit op mijn netvlies heb gehad. Wederom sprong ik de badkamer uit en riep kokhalzend naar Ien, dat hij achter mijn toilettas zat. Daarbij sprong ik in de lucht en maakte gebaren van afschuw.
Ien wierp een inspecterende blik naar binnen en aarzelde een aantal ogenblikken. Toch pakte zij, en ik zeg dit werkelijk met alle bewondering en ontzag, die ik in me heb naar haar toe, wederom de reeds beproefde handdoek en sprong op de spin onder het slaken van allerlei kreten van walging en afschuw, die zij maar in zich had. Nadat de spin verworden was tot spiegelei, werd hij ook naar buiten geworpen.
Ien, je bent echt mijn grote heldin en superspiderwoman of the year. Ongelooflijk!