Time Flies By

Het gaat te snel. Wat een enorme ervaringen en wat zou je nog ontzettend veel tijd op deze plek op aarde willen doorbrengen. Maar Time waits for no one and it won't wait for us.....Na de schitterende ervaringen in Fjordland wachtte ons weer wat prachtigs en unieks. Eerst even bijkomen in Wanaka waar het weer zeer aangenaam was en we lekker hebben uitgerust aan het meer en de omringende bergen. Daarna naar de westkust nl. the Franz Josef glacier. Een klein dorpje met een paar honderd inwoners en een vijftiental hotels aan de voet van een enorme gletsjer. Je moet je voorstellen, dat er op wat toppen van bergen na geen ijs of sneeuw in de omgeving te bekennen is en er dan plotseling van tussen de bergen door een enorme ijsmassa opduikt. Net zo indrukwekkend (op een iets ander niveau) als dat je vanuit talloze steegjes opeens op een niet eens heel groot plein op de enorme Trevi fontein stuit in Rome. Het is een wandeling vanaf een main car park van ongeveer drie kwartier (met Tristan iets langer) over een soort van rotsachtig maanlandschap naar de voet van de gletsjer.
Het is een rare gewaarwording dat het in het bos eerst loeiwarm is, je daarna op het even warme maanlandschap denkt, waarom lopen die tegemoet komende idioten opeens met truien aan en je dan vanaf een bepaald punt per 10 meter de temperatuur een graad voelt zakken totdat het bij de gletsjer eigenlijk best wel heel erg koud is. Dan denk je, had ik dat oude mannetje met die wandelstok van een kwartier geleden maar even vermoord voor zijn heerlijke warme trui.
Ongelooflijk wat een power zo'n ijsmassa uitstraalt en wat een invloed het heeft op de omgeving.
In de bergrivier drijven ijsblokken en het water ziet grijswit van de kou. Terwijl je op zo'n kilometer van die gletsjer zo in je zwembroekie zou kunnen lopen en het zweet van je rug gutst.
Bij de gletsjer staan we vol ontzag en bewondering in stilte te kijken totdat we opeens wat merkwaardige geluiden horen.
"Toet toet....brrrrmmmm.....o jee een ongeluk! Brandweerman Sam moet komen. Help! Help!"
Het is Tristan die tussen de zich vergapende mensen over de rotsgrond kruipt met zijn autootjes. En natuurlijk schiet Brandweerman Sam onmiddellijk te hulp.
Na de Franz Josef een lange rit naar The Abel Tasman National Park. Bijna tevergeefs want alles was volgeboekt en wij leven niet al weken vooruyit dus krijgen we soms bijna het deksel op de neus als we iets willen boeken voor een zaterdag, terwijl het al de dinsdag daarvoor is. Zo ook nu. Alleen backpacker room vrij met eigen douche/toilet dus daar maar geboekt. The laughing kiwi backpackers. Jaja nou het beestje lachte niet voor ons want toen ik toevallig de dag voordat we zouden afreizen mijn mail bekeek zag ik de mededeling met het verzoek de boekingsorganisatie te bellen. En wat kreeg ik te horen? Die schaterende kiwi zou ons aan de poort weigeren als we het zouden wagen te komen omdat we een 3 jarig mannetje bij ons hadden.
Slik en morgen bijna 500 km reizen naar wat? Alles zat helemaal volgeboekt. Gelukkig was de dame van Wotif (boekingssite) uit Australie heel lief en hielp ze ons aan een andere accomodatie helaas wel met gedeelde facilities maar ach...voor 1 x...
In de auto gezeten vanuit onze superkleine cabin naar het park zagen we een jongen en meisje hevig zwetend en zwoegend de berg op kruipen al liftende. Dus maar even een lift gegeven en hartstikke gezellig dat ze waren. Annette uit Tsjechie en Phil uit Duitsland bleken ook geweldige babysitters te zijn. Heel leuk tijd met hen doorgebracht tijdens de lange wandeling in het park. Weer een hoop mooie dingen gezien. Wederom een paradijs voor vogelaars (Jol, je moet hier echt naartoe!) en mooie stranden. Na het afscheid van de lifters kwamen we ze op de terugweg weer tegen en weer was de lift snel gegeven.
Zitten nu heerlijk bij te komen in Picton waar we een geweldige unit hebben op een holiday park en Tristan en Ien net een live kiwi show hebben bekeken, terwijl paps weer eens verrukt in een echte keuken een visje stond klaar te maken.
Lekker hoor!