Pictonesque

Het is wederom een bloedhete dag. Na enkele inkopen gedaan te hebben bij de lokale supermarkt gaan Ien en Tristan naar een kiwi infoshow bij de haven in Picton.
Ik vind het wel best en verheug me erop een lekkere maaltijd te brouwen in de echte keuken die we hier in onze unit in het vakantieparkje tot onze beschikking hebben. De ingredienten zijn zoete aardappelen, een lekker stukkie vis en wat overheerlijke zoete maiskolven.
Na Ien en tristan uitgezwaaid te hebben zet ik me aan het schillen der aardappelen. Eerst een dunschiller zoeken. Hebben ze die hier wel, vraag ik me opeens verschrikt af. Maar ergens in een hoekje van een reservela ligt een zielig exemplaarje me enigszins verschrikt aan te staren. O jee, denkt ie, heeft die enge meneer me echt nodig? Laat me toch lekker wegsuffen in het bejaardenhuis der tweederangs mes-achtigen.
Neenee zeg ik, je moet aan de bak, vriend. En wreed trek ik hem uit zijn zomerslaap.
Het is een invalide exemplaar merk ik al snel. Elke keer als ik hem naar me toe wil halen, klappen de mesjes dubbel zodat de botte kant op de aardappel komt en ik nul procent van de schil afhaal. Na wat verwensingen, waarop het mesje begint te huilen, besluit ik tot de zachte aanpak. Af en toe wat zoete woordjes fluisteren en wat kusjes geven en het lukt met wat horten en stoten. Maar het mesje is dankbaar en werkt wat beter mee.
Ondertussen heb ik wat tijd om, gezeten op de veranda in het tuintje van onze unit, lekker op mijn gemakkie om me heen te kijken.
Een dikke hommel, goedzakkige dommige broertjes van de wespen en bijen, komt even buurten en vraagt wat ik aan het doen ben.
Een beetje aan het niksen en koken in het zonnetje, antwoord ik. Schijnbaar tevreden met het antwoord zoemt hij met een zware bas weer weg.
Ik pak een biertje en een sigaretje en leg de aardappelen even opzij. De vis is met kruiden ingesmeerd en kan zo onder de grill, de mais ligt te koken in het water en de aardappelen kunnen zo op het vuur.
Opeens hoor ik geritsel in de struiken. Een beer? Een reuzenversie van die hommel (grote broer?), die misschien toch niet zo tevreden was met mijn antwoord daarnet, als hij deed voorkomen? Een hyena met een slecht karakter?
Na wat onhandig geschuifel komt er een dikke vette vogel, een soort van hoen ofzo, tevoorschijn en schuifelt gezellig dichterbij. Natuurlijk heb ik geen fototoestel bij me wat die heeft Ien mee. Vriendelijk kijkt het dier me aan, terwijl hij voor me staat. Nou ja, staat, staat-zit-ligt. Nieuwsgierig steekt hij zijn kop naar me toe en opent zijn snavel half.
Heb je honger, fluister ik en hou hem een stukje aardappel voor. Maar hij wendt zijn kop af en loopt weer weg, de struiken in.
De zon zakt langzaam achter een berg in de verte en ik denk bij mezelf: Op dit moment ben ik zeer hevig aan het genieten en ik ben mij daar heel prettig bewust van.
Daar knarsen de kiezelstenen van het pad onder de wielen van onze auto. Ik ga mijn gezin een lekkere maaltijd voorschotelen.
Dit is geluk.