Jakarta post 2

Het is moeilijk zo niet ondoenlijk te beschrijven wat er door je heengaat als je in het land aankomt waar een deel van je afkomst ligt. Het woord herkenning is te gemakkelijk en dekt de lading ook niet helemaal. En toch is dat voor een deel wel wat je gevoel registreert als je een bepaalde uitroep van verbazing van een willekeurige Indonesier op straat opvangt, want dat is net je oom, als hij nog net een glas opvangt dat van tafel dreigt te vallen op een verjaardag. En ja op die wijze bakte je moeder altijd een ei, net weer anders dan de moeders van je vriendjes. En ja dat is de geur van een kreteksigaret, die mijn oom altijd rookte.
Jakarta is een vuile stad. Maar een fascinerende stad.
Het verkeer is ongelooflijk afschuwelijk, maar staande op een hoek van de straat ben ik vreselijk geboeid door de duizenden brommertjes die zich door de blikken rivieren persen.
Vanmorgen wandelden we door de straten van de volksbuurt waarin ons guesthouse gelegen is en de armoede slaat je adem terug in je gezicht. Het medelijden en de verbijstering over hoe je op die manier kan leven vechten zich door mijn ogen een weg naar mijn hart, maar de machteloosheid wint. Elke keer opnieuw. Hier zit ik nu, gezeten voor de kamer van ons supergastvrije guesthouse te schrijven op de iPad en de chauffeur die ons vanmiddag naar het vliegveld bracht zei dat sommige gezinnen soms drie dagen niets te eten hadden. Ibu Indonesia, wat woon je toch in mijn hart en wat maak je toch intense gevoelens bij me los.
Tristan heeft nog hele andere emoties bij zijn tweede vaderland. Natuurlijk is dit het grootste moslimland ter wereld en dus begint er al om half vijf in de morgen een Jantje Smit van de moskee te bleren. Gelukkig niet al te dichtbij maar wel hoorbaar. Tristan was al iets eerder wakker geworden door het tijdsverschil met Nieuw Zeeland en vroeg op zijn bekende felle toon: wat is dat voor geluid?. Net zoals hij in een vieze wc rechtsomkeert maakt onder het slaken van de uitroep: viezigheid!
Ineke legde op cultureel verantwoorde toon uit, dat dat een meneer was die ging bidden, maar Tristan vond: Die meneer gaat een liedje zingen.
En na enig kritisch toehoren: Hij moet uit!
En dat waren wij helemaal met hem eens.
Eergisteren laat in de avond kwamen we hier in het guesthouse aan bij een ontzettend lieve en gastvrije Elizabeth. We werden zo warm welkom geheten, dat we er helemaal verlegen van werden. Toen we met de taxi na enig zoeken voor de deur verschenen kwam ze al de straat oprennen om ons uit de auto te sleuren. En het was toch al rond half 11 in de avond..de volgende dag konden we Nederlands spreken met haar vader, die nog uit de koloniale tijd stamde en ons vol trots foto's liet zien van zijn overleden vrouw die onderwijzeres was geweest op een Europese school en ook blijkens de foto's nog een geschenk had mogen aanbieden aan Koningin Juliana eind jaren 60, Prins Bernhard nog had mogen spreken (met een ondeugende lach: Ze kwamen niet samen maar apart van elkaar) en hoe ze Sinterklaas (wat moet die gezweet hebben in zijn tabberd en onder die baard) welkom had geheten in haar klas. In die volgorde van belangrijkheid wel te verstaan.
Vandaag, zoals eerder vermeld, naar het vliegveld Soekarno Hatta vertrokken om mijn moeder op te halen en ach wat een verrassing was dat voor Tristan. We hadden het nog helemaal verborgen gehouden en wat heerlijk was het om zijn schrille stem keihard door de menigte OMAAAA te horen roepen toen hij tot zijn grote verbazing mijn moeder door de schuifdeur zag stappen.
Toen we met mijn moeder bij het guesthouse aankwamen werd ze door die lieve Elizabeth naast het welkomstdranje vergast op allerlei Indonesische koekjes. Weer herkenning want die koekjes aten en eten we thuis en op verjaardagen en trouwens bij allerlei gelegenheden ook.
Morgen vertrekken we met chauffeur Rully, die trouwens ook al Nederlands kan spreken, naar Bogor, het vroegere Buitenzorg.
Er is nog niets bijzonders gebeurd en ondernomen, maar ik ben alweer helemaal thuis. Saya cinta Indonesia!