Australitis
Door: Ien, Sas en Tristan
Blijf op de hoogte en volg Ien, Sas en Tristan
10 Februari 2012 | Nieuw Zeeland, Dunedin
Even tijd voor een korte terugblik op Australie. Ik moet zeggen, het was weer een adembenemende ervaring rijker.
Weer een heel nieuw landschap en een totaal andere fauna dan wat we ooit meegemaakt hadden. Het feit dat Nino en de ozonlaag hier zorgen voor de grootste weersgrilligheid op aarde zorgt ervoor dat alles wat ons betreft overgoten wordt met saus van rauwheid en het gevoel dat je echt nietig bent en overgeleverd aan de natuurlijke elementen. Eigenlijk een les die iedere aardbewoner (en dan vooral wij in het Westen) hier zou moeten komen leren. Alles wat wij doen in de vorm van vervuiling, ellende de atmosfeer inspuiten en wat al nog meer, heeft wel degelijk een terugslag op ons leven en kan het leven zelfs onmogelijk gaan maken. Het zijn echt geen loze verhalen op TV of in de krant.
Maar wat een overweldigend landschap en wat kun je je hier ook nog alleen op de wereld wanen. Zeker weten komen we hier nog terug. Als Tristan leerplichtig is en wij gedwongen worden in juli of augustus vakantie te vieren, kunnen we ook nog naar Noord Australie. Die maanden zijn het gunstigst voor dat deel van het land. Ik verheug me er nu al op.
De hele reis van Kangaroo Island naar Melbourne was fantastisch met plaatjes om niet snel te vergeten.
Doordat we wat tijd verloren hadden bij de ferry, lieten we ons eens een keer voorlichten door een information centre (wat we eigenlijk nooit doen) en die kwam met het schattige plaatsje Strathalbyns op de proppen. Heerlijk luxe voor een keertje met een spa op de kamer. 1 nacht geweest maar heb 2 x in de bubbels gezeten met een lekker biertje erbij. Alleen die vogels. Ze hoorden duidelijk tot de culturele elementen van het stadje, dus het was niet de bedoeling enige destructieve initiatieven te ontplooien, maar je moet je voorstellen, dat er om 5 uur 's ochtends het geluid van een electrisch versterkte megareuzenagoponis naast je oor op het nachtkastje afgaat. Zo'n effect dus.
Zoals al gezegd was ook Melbourne een hele aangename ervaring, zoals trouwens alledrie miljoenensteden die we bezocht hebben (Sydney, Brisbane en Melbourne) hele leuke steden waren. In Melbourne stuitten we opeens op een straatje/flinke steeg (DeGraves Street volgens mij) die omgetoverd was tot 1 groot straatrestaurant. Bezaaid met terras en 1 en al gezelligheid.
Dus we hebben een hele fijne 1e maand achter de rug en dat is alvast mooi meegenomen.
Ik merk ook, dat ik veel slaap nodig heb. In je vrije tijd voel je opeens hoe erg de aanslagen zijn geweest op mijn lichaam in de vorm van elke dag weer enorme pijn 4 jaar lang en de talloze operaties en pijnbehandelingen en toch maar gewoon door blijven werken en nauwelijks rust voor jezelf nemen met natuurlijk ook nog een opgroeiende schat die thuis op je wacht. Het komt er nu wel allemaal uit en sommige dagen slaap ik gewoon 12 uur! Gelukkig schopt Ien me dan het bed uit anders zou dit dagboek vrij saaitjes worden.
Nu in Nieuw Zeeland merk je een groot verschil in de houding van de mensen tussen nieuwe zeeuwen en aussies. De Zeelanders zijn nog een stuk relaxter en aardiger vinden wij. Maar goed we zijn er net 3 dagen, dus daar kan je eigenlijk niets over zeggen. Christchurch was een schokkende ervaring. Veel gebouwen nog steeds volledig ingestort en ook bij sommige hotels bijv. die al wel operationeel waren, hadden nog geimproviseerde ondersteuningen van gedeeltes van het gebouw in de vorm van uitwendige steunbalken en steigers. Ook sommige straten waren nog kapot en er was dus nog veel roadwork.
Het meest tragische was echter het verhaal van de jongen van de car rental, die zei dat door de vele nachokken er erg veel mensen wegtrokken. En dat terwijl het toch een enorm mooie stad geweest moet zijn.
Nu in Dunedin (Gaelic voor Edinburgh) merken we weer hoe prettig een leuke studentenstad kan zijn. Naast dat het een mooie stad is is, straalt er ook veel levendigheid vanaf en zijn er talloze eettentjes.
Ook is er veel schitterende natuur, dit is bijv. een vogelaarparadijs en dus trokken wij naar het albatrosuitkijkpunt dat heel beroemd is en hier ongeveer 30 km. vandaan ligt. In de footprint staatdat je wel heel erg pechvogelig moet zijn, wil je niet een antal van deze gracieuze dieren kunnen ontdekken.
Goed. Er waren ongeveer 1.159.352.369 meeuwen, zo'n 15 zeeleeuwen, ongeveer 526.324 stewart island shags, ook wel bekend als the flying bricks, want ze kunnen niet vliegen en op een winderige dag bij een landingspoging, kunnen ze zomaar je oor invliegen, schijnt en 1 (een, 1 meer dan nul, 1 minder dan 2) albatros. 10 seconden lang. Alleen ik zag hem. Ien niet. Tristan niet. Ik dus. Als enige.Vanaf nu verklaar ik dus de bellum perpetuum aan deze nietige luchtwormen, die het in de toekomst niet meer moeten wagen bevallig in mijn schootsveld te komen vliegen. O wat zijn ze toch mooi en o wat hebben ze toch de breedste spanwijdte qua vleugels ter wereld en o wat zweven ze toch bevallig en mooi langs de kustlijn en o wat zijn ze toch zeldzaam en beschermd en blabla bla.
Nou my ass! Oorlog is het. Krieg! Total. Grr!
Het was er trouwens wel schitterend en de 30 km. vanuit Dunedin langs de kustlijn is fantastisch.
Vandaag lekker in de prachtige botanische tuinen en het stadje zelf gewandeld. Lekker relaxt. Vakantie.
Morgen reizen we verder richting Fjordland.
Weer een heel nieuw landschap en een totaal andere fauna dan wat we ooit meegemaakt hadden. Het feit dat Nino en de ozonlaag hier zorgen voor de grootste weersgrilligheid op aarde zorgt ervoor dat alles wat ons betreft overgoten wordt met saus van rauwheid en het gevoel dat je echt nietig bent en overgeleverd aan de natuurlijke elementen. Eigenlijk een les die iedere aardbewoner (en dan vooral wij in het Westen) hier zou moeten komen leren. Alles wat wij doen in de vorm van vervuiling, ellende de atmosfeer inspuiten en wat al nog meer, heeft wel degelijk een terugslag op ons leven en kan het leven zelfs onmogelijk gaan maken. Het zijn echt geen loze verhalen op TV of in de krant.
Maar wat een overweldigend landschap en wat kun je je hier ook nog alleen op de wereld wanen. Zeker weten komen we hier nog terug. Als Tristan leerplichtig is en wij gedwongen worden in juli of augustus vakantie te vieren, kunnen we ook nog naar Noord Australie. Die maanden zijn het gunstigst voor dat deel van het land. Ik verheug me er nu al op.
De hele reis van Kangaroo Island naar Melbourne was fantastisch met plaatjes om niet snel te vergeten.
Doordat we wat tijd verloren hadden bij de ferry, lieten we ons eens een keer voorlichten door een information centre (wat we eigenlijk nooit doen) en die kwam met het schattige plaatsje Strathalbyns op de proppen. Heerlijk luxe voor een keertje met een spa op de kamer. 1 nacht geweest maar heb 2 x in de bubbels gezeten met een lekker biertje erbij. Alleen die vogels. Ze hoorden duidelijk tot de culturele elementen van het stadje, dus het was niet de bedoeling enige destructieve initiatieven te ontplooien, maar je moet je voorstellen, dat er om 5 uur 's ochtends het geluid van een electrisch versterkte megareuzenagoponis naast je oor op het nachtkastje afgaat. Zo'n effect dus.
Zoals al gezegd was ook Melbourne een hele aangename ervaring, zoals trouwens alledrie miljoenensteden die we bezocht hebben (Sydney, Brisbane en Melbourne) hele leuke steden waren. In Melbourne stuitten we opeens op een straatje/flinke steeg (DeGraves Street volgens mij) die omgetoverd was tot 1 groot straatrestaurant. Bezaaid met terras en 1 en al gezelligheid.
Dus we hebben een hele fijne 1e maand achter de rug en dat is alvast mooi meegenomen.
Ik merk ook, dat ik veel slaap nodig heb. In je vrije tijd voel je opeens hoe erg de aanslagen zijn geweest op mijn lichaam in de vorm van elke dag weer enorme pijn 4 jaar lang en de talloze operaties en pijnbehandelingen en toch maar gewoon door blijven werken en nauwelijks rust voor jezelf nemen met natuurlijk ook nog een opgroeiende schat die thuis op je wacht. Het komt er nu wel allemaal uit en sommige dagen slaap ik gewoon 12 uur! Gelukkig schopt Ien me dan het bed uit anders zou dit dagboek vrij saaitjes worden.
Nu in Nieuw Zeeland merk je een groot verschil in de houding van de mensen tussen nieuwe zeeuwen en aussies. De Zeelanders zijn nog een stuk relaxter en aardiger vinden wij. Maar goed we zijn er net 3 dagen, dus daar kan je eigenlijk niets over zeggen. Christchurch was een schokkende ervaring. Veel gebouwen nog steeds volledig ingestort en ook bij sommige hotels bijv. die al wel operationeel waren, hadden nog geimproviseerde ondersteuningen van gedeeltes van het gebouw in de vorm van uitwendige steunbalken en steigers. Ook sommige straten waren nog kapot en er was dus nog veel roadwork.
Het meest tragische was echter het verhaal van de jongen van de car rental, die zei dat door de vele nachokken er erg veel mensen wegtrokken. En dat terwijl het toch een enorm mooie stad geweest moet zijn.
Nu in Dunedin (Gaelic voor Edinburgh) merken we weer hoe prettig een leuke studentenstad kan zijn. Naast dat het een mooie stad is is, straalt er ook veel levendigheid vanaf en zijn er talloze eettentjes.
Ook is er veel schitterende natuur, dit is bijv. een vogelaarparadijs en dus trokken wij naar het albatrosuitkijkpunt dat heel beroemd is en hier ongeveer 30 km. vandaan ligt. In de footprint staatdat je wel heel erg pechvogelig moet zijn, wil je niet een antal van deze gracieuze dieren kunnen ontdekken.
Goed. Er waren ongeveer 1.159.352.369 meeuwen, zo'n 15 zeeleeuwen, ongeveer 526.324 stewart island shags, ook wel bekend als the flying bricks, want ze kunnen niet vliegen en op een winderige dag bij een landingspoging, kunnen ze zomaar je oor invliegen, schijnt en 1 (een, 1 meer dan nul, 1 minder dan 2) albatros. 10 seconden lang. Alleen ik zag hem. Ien niet. Tristan niet. Ik dus. Als enige.Vanaf nu verklaar ik dus de bellum perpetuum aan deze nietige luchtwormen, die het in de toekomst niet meer moeten wagen bevallig in mijn schootsveld te komen vliegen. O wat zijn ze toch mooi en o wat hebben ze toch de breedste spanwijdte qua vleugels ter wereld en o wat zweven ze toch bevallig en mooi langs de kustlijn en o wat zijn ze toch zeldzaam en beschermd en blabla bla.
Nou my ass! Oorlog is het. Krieg! Total. Grr!
Het was er trouwens wel schitterend en de 30 km. vanuit Dunedin langs de kustlijn is fantastisch.
Vandaag lekker in de prachtige botanische tuinen en het stadje zelf gewandeld. Lekker relaxt. Vakantie.
Morgen reizen we verder richting Fjordland.
-
10 Februari 2012 - 07:20
Eva, Sander En Julia:
Hoi Sas en Ien,
God, wat is dit herkenbaar. Buiten dat Christchurch bij ons nog overeind stond, exact dezelfde ervaring. Dunedin leuke studentenstad, wij hebben trouwens wel een aantal albatrossen gezien, maar wij hebben daar weer uren op de zeeleeuwen zitten wachter en er geen één gezien! Volgens mij hebben die beesten daar een pact gesloten, de ene dag jullie , de andere dag wij....
Veel plezier in Fjordland, mooiste dat wij ooit gezien hebben. Hoop dat jullie een mooie dag hebben op de boot, want meestal komt het daar met bakken naar beneden. Maar ...dan heb je weer meer watervallen. -
10 Februari 2012 - 09:48
Annemarie:
Doe af en toe een foto erbij, Ben heel nieuwsgierig
-
14 Februari 2012 - 06:29
Ien, Sas En Tristan Wunderlich:
Nou Annemarie, bij deze dan! We hadden weer eens internet op de kamer dussss.....
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
