Kind in Banyu Biru
Door: Ien, Sas en Tristan
Blijf op de hoogte en volg Ien, Sas en Tristan
18 Maart 2012 | Indonesië, Jogjakarta
De krekels musiceerden met messcherpe vioolstokken
Toen ik als kind van 45
aan de arm van mijn moeder
De poort van kamp Banyu Biru passeerde
En ik zag het al in haar ogen
De zon verlichtte met hagelende stralen
De gruweltuin van de Japanse kampcommandant
Waar de vrouwen met harde stokken en zwepen
Van hun onschuld werden beroofd
En de ogen vulden zich met vroeger
Het vreselijke vroeger
En je denkt bij jezelf
In dat water van dat prachtige rijstveld
Borrelt het angstzweet van duizenden vrouwen en kinderen
Opgesloten in kampen
Van 1 tot 13
De 9e was van mijn moeder
In de verte hoorde ik de stem van mijn zoontje
Zoals zo vaak monsters en spoken aan het verjagen
Maar de spoken van het verleden
Komen helaas altijd terug
Altijd
Ook dat zag ik in die ogen
Maar
Lopend naar de auto
Zag ik mijn oma die me wenkte
Met lachend bol gelaat
Vervagend
Tot het gezicht van mijn kleine jongen
En ik beroerde de gedachten van mijn moeder
Troostend
Het is niet voor niets geweest
Maar dat prikkeldraad
En dan die ogen
Die vreselijke ogen
Toen ik als kind van 45
aan de arm van mijn moeder
De poort van kamp Banyu Biru passeerde
En ik zag het al in haar ogen
De zon verlichtte met hagelende stralen
De gruweltuin van de Japanse kampcommandant
Waar de vrouwen met harde stokken en zwepen
Van hun onschuld werden beroofd
En de ogen vulden zich met vroeger
Het vreselijke vroeger
En je denkt bij jezelf
In dat water van dat prachtige rijstveld
Borrelt het angstzweet van duizenden vrouwen en kinderen
Opgesloten in kampen
Van 1 tot 13
De 9e was van mijn moeder
In de verte hoorde ik de stem van mijn zoontje
Zoals zo vaak monsters en spoken aan het verjagen
Maar de spoken van het verleden
Komen helaas altijd terug
Altijd
Ook dat zag ik in die ogen
Maar
Lopend naar de auto
Zag ik mijn oma die me wenkte
Met lachend bol gelaat
Vervagend
Tot het gezicht van mijn kleine jongen
En ik beroerde de gedachten van mijn moeder
Troostend
Het is niet voor niets geweest
Maar dat prikkeldraad
En dan die ogen
Die vreselijke ogen
-
18 Maart 2012 - 15:56
Yolanda Reisner:
Wat je beschijft is iets dat je moet begrijpen van je ouders die alle ellende hebben meegemaakt. En dan alleen maar heel stil worden. -
16 Augustus 2012 - 16:08
Ien, Sas En Tristan Wunderlich:
Beste meneer de Jong,
Allereerst hartelijk dank voor uw reactie. Ik merk, dat mijn verslagen bij sommigen wel wat losmaken. Ik hoop, dat er niet teveel pijn bij u en anderen door naar boven wordt gehaald. Ik heb foto's gemaakt, maar ik vraag me af of ik bij uw concrete herinneringen kan helpen. Het kamp was nu eigenlijk 1 groot rijstveld en niet alle gebouwen stonden er meer. Wel het gebouw van de kampcommandant, maar dat was, ook tov mijn vorige bezoek in 1997, alweer behoorlijk verbouwd. Maar ik kan u alle foto's ter beschikking stellen, als u dat wilt. Als u mij uw email-adres mailt op ienensas@hotmail.com kan ik u een link sturen naar een map op sky drive, waarin ik alle foto's kan zetten, die ik gemaakt heb van mijn laatste bezoek maart 2012.
Laat het me maar weten.
Hartelijke groeten,
S. Wunderlich
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
