Indo

De gitzwarte kat loert vanonder een struik naar de man die daar in het donker van de warme Lovina-avond op zijn veranda naar de kristalheldere evenaarmaan zit te kijken. Dit is haar domein alleen heeft ze de papieren niet om het te bewijzen. Een kleine wolk, die voor de maan schuift, zorgt ervoor, dat ze de man even niet zo goed meer kan zien, maar ze is niet bang voor hem. Ze voelt, dat ze niets van hem te vrezen heeft. Hij zit daar zo rustig te zitten en wil niets meer dan dat. Dat merkt ze aan haar staart, die niet trilt en aan haar haren, die in rust langs haar huid liggen. Voorzichtig sluipt ze een paar meter dichter naar de man toe. Hij trekt haar aan, maar ze weet niet waarom.
Hij lijkt op alle andere mannen met bezems en dienbladen, die zo vaak haar wereldje inschuifelen, maar hij is toch anders; iets groter en dikker en hij heeft een ander soort kleren aan. Kijk, daar wenkt hij en hij roept "Kucing!" en dat woord kent ze, want dat zeggen de andere mannen ook tegen haar. Ze komt nog wat dichterbij.
Het wolkje is de maan gepasseerd en ze kan de man weer goed bekijken. Hij steekt een sigaret aan en blaast een wolkje uit. Ook die geur kent ze, want dat is tabak vermengd met kruidnagel en dat roken de andere mannen ook altijd.
Een grote kever kruipt door het gras en trekt haar aandacht. Zal ze ermee gaan spelen of toch nog wat dichter naar de man toe lopen? Haar staartje trilt en ze neemt de spronghouding aan van een kat, die op het punt staat een prooi te vangen. Plotseling is de kever verdwenen in een holletje onder de grond. "Jammer", denkt ze en ze draait haar kopje weer naar de man.
Maar de stoel is leeg en de veranda siddert eenzaam in de Balinese avondhitte. Gek, maar ze mist hem nu al. Een onbekende man, maar toch al zo vertrouwd. Ze begrijpt er niets van.
Ah, daar gaat de deur weer open en met een flesje in de hand stapt de man de veranda op. Ze loopt nu snel naar de man toe en blijft vlak voor de veranda naar hem kijken. Hij zal nu niet meer aan haar aandacht ontsnappen ook al komen er tien vette muizen voorbij. De man lacht naar haar en steekt de fles de lucht in, terwijl hij zegt: "Selamat minum, kucing kecil". En ook die woorden hebben een bekende klank voor haar. Ze blijft hier voorlopig nog wel even zitten. Een warm gevoel bekruipt haar en ze denkt: "Zo is het goed".

De man zit in de warme Bali avond op zijn veranda en loert het duister in. Hij had daar toch een katje gezien onder die struik naast een van de bungalows van het resort, waar hij een paar dagen verbleef om bij te komen van het hektische Java. Ja zie je, daar zat ze en ze keek naar hem. Terwijl een wolkje de maan enigszins verduistert roept hij "Kucing!" in de richting van het katje, hopend dat ze naderbij zal komen. En ja, zijn woorden hebben effect, want daar schuifelt ze voorzichtig zijn richting op bij de struik vandaan, zodat ze enigszins beschenen wordt door het buitenlicht van de bungalow.
De man denkt aan de reis door het verleden, die hij net met zijn moeder, vriendin en zoontje heeft gemaakt op Java en hij steekt een gudang garam op.
Hij denkt aan al die keren, dat hij in het Indonesisch werd aangesproken op straat, maar waarop hij weinig tot niets kon terugzeggen. Verstaan deed hij redelijk wat, maar spreken ging moeilijk vanwege een te kleine woordenschat. Wat was het toch moeilijk in twee bekende werelden te leven en er een mooi harmonieus geheel van te maken. Hoe konden zijn vrienden hem begrijpen, als hij zelf niet eens wist hoe deze werelden met elkaar samengingen en hij niet kon begrijpen hoe twee geesten in 1 lichaam moesten wonen?
In de verte hoort hij een man roepen naar zijn vrienden, die daarop in typisch Indonesisch schaterlachen uitbarsten. Wat zal hij dat missen. De gedachte aan het naderend afscheid wordt de man even teveel en hij heeft behoefte aan een lekkere Bintang uit de koelkast. Hij legt de kretek sigaret in de asbak en gaat naar binnen.
Op zijn tenen sluipt hij naar de ijskast, want zijn vriendin en zoontje liggen al heerlijk te slapen. Met het flesje in de hand weer bij het bed aangekomen, blijft hij heel stil naar zijn kostbaarheden kijken. Zouden zij hem begrijpen en zou zijn zoon dezelfde complexe tweestrijd in zijn hart voeren als hijzelf, als hij ouder zou zijn?
Weer buiten op de veranda aanbeland, ziet hij dat het katje vlak voor hem komt zitten. Ze kijkt nieuwsgierig naar hem en haar gele ogen dringen door tot zijn ziel. Hij proost op haar en gaat in de stoel zitten.
Met een flinke slok sust hij de steek in zijn hart en hij denkt "Het is wel goed zo".